माझ्या कविता - (बाजी दराडे )

कोडे ....

********************************************************

******************************************************** 

भास

तू खरी की फ़क्त तुझे भास

माझे मलाच कळत नाही

हे सत्य की फ़क्त आभास ,

तू मृगजळ की मायाजाल ?

मनाच्या खोल गाभा-यात

एक धूसर चित्र

खरेच तूच की फ़क्त तुझे भास ?

तुझ्याच आठवनिंची पंगत ,

आन् माझी एकाकी संगत,

धूसर तुझे भास ,

आन् माझे एकाकी श्वास ,

दुरून कुठुनतरी ,

येतोय तुझे आवाज़ ,

पण मला खरेच कळत नाही

हे सत्य की फ़क्त तुझे भास ?

********************************************************

 

सहज रस्त्याने

सहज रस्त्याने जाताना

नजर मारीली तिने

साथ दिली माझ्या मानाने

फार उन्मतपणे -१-

डोळे माझे तिथे स्थिरावले

नजर बाण मम भिरकावाले

मम बनाने लक्ष्य छेदिले

पुन्हा वलूनी तिने पाहिले -२-

तिने आडवा हात केला

रास्ता ओलांडून झाला

ती माझ्याकडे येत चालली

माझी पाउले तिथे स्थिरावली -३-

ती माझ्या जवळ आली

पाठमो-यास दादा म्हणाली

माझी पाउले चालू लागली

पुन्हा निराशेने -४-

********************************************************

मारताना

तुझी आठवण आली म्हणुन

पाणवले डोळे,

या जगात माझ्या सारखे

असतील किती खुळे ?

डोळ्यात माझ्या जमले

होते तारका पुंज ,

मीच माझ्या मनाशी

देत होतो झुंज ,

तुझी आठवण आली म्हणुन...

सुन्न पडले होते मन

पडले होते गात्र क्षीण

मीच माझे नाखुशीने

मारत होतो मन ,

आठवत होती तेव्हा मला

तुझी परवलीची खुण ,

तुझी आठवण आली म्हणुन...

आठवत होतो सहवासाचे क्षण

तुझा तो प्रश्न जपतोय मी

करशील का रे माझे रक्षण ?

पण! पण! मीच माझा ?

अन् तुझा केव्हाही नव्हतो

समाजाच्या बंधनात स्व:ताला

शोधत होतो , शोधत होतो स्व:ताला

आणि .....

तुझी आठवण आली म्हणुन...

मला जिंकन्याच्या प्रयत्नात

तुही हरली होती ,

मी मात्र हरवताना तुला

स्वताच हरलो होतो ,

तुही नाही, मीही नाही,

दुसरेच जिंकले होते ,

त्यांच्या मते त्यांनी

गुंफले होते रेशमी बंधाचे नाते.

समजले मला आज

तू लाचारीने जागतेय ,

स्वत:च केलेल्या चुकांचे

वाईट फळ भोगतेय,

पण पण मीही...

यापेक्षा काही वेगळा नाही ,

इथेच मी अनुभवतोय

मृत्युची खाई ,

मरता मरता जगताना

जिवंत प्रेत फिरतोय,

मनात फ़क्त तुझा आणि

फ़क्त तुझाच विचार करतोय ,

एकदाच संपविन म्हणतोय

हे नीरस आयुष्य ,

दररोज मारताना जगतोय

यात नाही आता स्वारस्य ,

पण ....

परत शेवटी तेच आडवे येतात

सैल झालेल्या बंधनात

परत परत बांधतात

शेवटी मी ही लाचार

सहन करतोय अत्याचार

नाही होते हे सहन

मारताना तोडायचेय मला

हे जीवनातील बंधन !!!

मारताना तोडायचेय मला

हे जीवनातील बंधन !!!

********************************************************

खंत

अंधाराची सुरवात अन् प्रकाशाचा अंत ,

आमवसेच्या अंधाराला , चंद्राचीच खंत ||१ ||

 

चंद्राचा प्रकाशाला , अंधाराचा आधार ,

 

सोबतीला असतो , चांदण्यांचा भार || २ ||

 

नदीकाठी रात्रीला , तारुण्याचा बहार ,

 

हिरव्या हिरव्या अंगावर , फुलांची चादर || ३ ||

 

प्राजक्ताचा घमघमाट , अन् रातरानी गोड,

 

मंद मंद मोग-याला , केवड्याची जोड़ || ४ ||

श्रुंगाराने बहरते , अन् अंघोळ तिला सुचते ,

पहाटभर ओल्याचिंम्ब, अंगाने नाचते || ५ ||

नाचताना तिला पाहून , चंद्र होई अनावर,

सूर्य येताना पाहून , तीही येते भानावर ||६ ||

शृंगार सोडून मागे , ती लाजुन दूर जाते ,

मनवताना चंद्राला , कधी कधी एकाकी रहते || ७ ||

 ********************************************************

 

तुझा कधीही नाही पण तुझ्यासाठी खपेल

मनातील आठवन
मनातच थबकली
काळजातील कळीने
पापणी मुकेच हबकली || १||
तू गेली तेव्हाच
डोळे आटले होते
पुन्हा जुन्या आठवणीनी
आसवे साठले होते || २||
आसवांची हिम्मत
आता नाही जुनी
डोळ्यांतील आसवांना
कुंठित केले कुणी ? || ३||
का तू सहज
इतकी झाली लाचार
जगात कमी होते का ?
वर तुझे अनाचार ! || ४||
तुझे बेधुंद विचार
अन् थकलेले शरीर
जर परत करत असेल
तुझे पवित्र मन || ५||
फ़क्त एकदाच येउन
मी परतले आहे
माझ्या गोठलेल्या
कानात येउन म्हण ! || ६||
तूला माझे नाही
आता करता येणार
पण तुला वा-यावर सोड़ने
मला तरी नाही जमणार || ७||
मी तुला खात्री देतो
मी तुला जपेल
तुझा कधीही नाही
पण तुझ्यासाठी खपेल || ८||